Çeviri: Pelin Candemir

Herkese merhaba,

Dost Gian Piero’nun davetine uyarak ben de kendimi tanıtıyorum. Adım Filippo Fortuna, 30 yaşındayım ve cerrahım. Kasımda Bologna Üniversitesi’nde klinik patoloji uzmanı ünvanını alacağım. Ah, neredeyse küçük bir ayrıntıyı unutuyordum... Her ne kadar ilk belirtiler 15 yaşına doğru, büyük ölçüde skolyozla birlikte kendini göstermeye başlamış olsa da, 19 yaşında bana Friedreich ataksisi teşhisi kondu. Sonra çeşitli uzmanlar ve büyük profesörlere görünmeler, durumumun yavaş ama devamlı olarak kötüleşmesi, sakin havada çakan böyle bir “şimşeğin” ailem üzerinde yarattığı sarsıntı vesaire... Bütün bunlar bu nörodejeneratif hastalıkla boğuşan diğer herkesin yaşadığı deneyimlerden farklı değil, dolayısıyla size bunları uzun uzun anlatmayacağım.

Başta anlattıklarıma dönecek olursak, gündelik hayatımı hem doktor hem de hasta kılığında hastane koridorlarını doktor gömleğiyle yürüteçle dolaşarak yaşıyorum. Görece hafif olarak tanımlayabileceğim taşıdığım genetik kusur, ama özellikle de ileriye gitme konusunda gösterdiğim sebat, istikar ve azim, herşeye rağmen, 2004’te “Friedreich ataksisinde optik nöropatiyi” konu alan deneysel bir tezi savunarak jürinin takdiriyle 110 üzerinden 110 puanla mezun olmama, beş yıllık bir uzmanlık programını bir tahlil laboratuarında ve bir genetik konsültasyon kliniğinde doktor olarak çalışarak takip etmeme izin verdi. Kendimi tanımlamayı sevdiğim şekilde, “hasta-doktor” olmak kolay değil! Örneğin, arkasında olup biteni anlamadan benim yerime başkalarının karar verdiği o insanı bitirici duygu olmadan diğer doktorlarla hasta olarak değil de meslektaş olarak konuştuğum anlar gibi, eğer geriye dönebilseydim bütün seçimlerimi yine aynı şekilde yapacağıma emin olduğum anlar oluyor. Başka anlardaysa, tam tersine, sırtında bizim hastalığımız gibi bir yük taşıyarak çalışmak çok zor olduğu için, tıp fakültesine girip de bu yolu seçmeye karar verdiğim güne lanet ediyorum!

Her halükarda, ne mutlu ki geriye dönebilmemiz ve elde ettiğimiz deneyimlerle tercihlerimizi değiştirmemiz mümkün değil... Öyle olsaydı, sanıyorum ki kendimi şimdi olduğu gibi gerçekleşmiş hissedemezdim. Hem doktor hem hasta olmak bana kesinlikle hiç bir kitabın öğretemeyeceği şekilde başkalarının acılarını anlama ve dinleme kapasitemi geliştirmeyi öğretti...

Sonuç olarak, açıktır ki tıbbi araştırmaya kesinlikle inanıyorum ve onun hayatın yeşil çayırlarına tekrar koşabilmek için bu sinsi hastalığa karşı yöneltebileceğimiz tek silah olduğunu düşünüyorum...

Sloganım şu : “Hepimiz birimiz, birimiz hepimiz için!”

Bu şu anda benim, bizim gündelik kavgamız... Ve sizi ilerleyen gelişmelerden haberdar edeceğim!

Hepinizi kucaklıyorum...

Filippo Fortuna